(Χρονογραφημα του Κ.Βάρναλη στο “Ρίζο της Δευτέρας” στις 28/10/1947 για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, πιο επίκαιρο από ποτέ.)

Γιορτή και λαός

H 28 του Οχτώβρη είναι μια μεγάλη μέρα για τον ελληνικό λαό – και μέρα ντροπής για τους προδότες του. Κι όμως ετούτοι γιορτάζουνε το “αλβανικό έπος”. Και πάλι χωρίς το λαό. Και πάλι με φράχτη γύρω τους τα όπλα -για να τους φυλάνε όταν πηγαίνουν στην τελετή – να φυλάνε από το λαό τους εχθρούς του λαού.

Το τι νόημα δίνουνε στον όρο “αλβανικό έπος” οι φυγάδες του “έπους” φαίνεται από το νόημα που δίνουνε σε κάτι ανάλογες και παράλληλες ορολογικές απάτες όπως π.χ “απελευθέρωση”, “ανεξαρτησία”,”δημοκρατία”, “αμερικάνικη βοήθεια”, “πνευματική ελευθερία” κλπ. Το ουσιαστικό περιεχόμενο των λέξεων είναι διαμετρικά αντίθετο με την ετυμολογική τους σημασία.

67 χρόνια απ' τη δολοφονία του κομμουνιστή δημοσιογράφου

ΒΙΔΑ«Να γράφεις, κύριε συνάδελφε, για τους απλούς ανθρώπους. Καθαρά, όχι συννεφώδη, σύντομα και περιεκτικά. Αφηνε στην άκρη τις φλυαρίες και δίνε το λόγο στα γεγονότα. Αυτά πείθουν»... Ο Κώστας Βιδάλης, ο κομμουνιστής δημοσιογράφος, υπέγραψε με το αίμα του το τελευταίο του ρεπορτάζ, λίγο πριν περάσει στην αιωνιότητα μαζί με όλους εκείνους που ορίζουν το πρότυπο του ηρωισμού.

Αύγουστος του 1946. Οι συμμορίτες του Σούρλα οργιάζουν στη Θεσσαλία. Ο Κώστας Βιδάλης αποφασίζει να βρεθεί στην καρδιά των γεγονότων. Παρά τις αντιδράσεις της Συντακτικής Επιτροπής του «Ρ», αναχωρεί για τα θεσσαλικά χωριά: «Πάω να δω με τα μάτια μου τους βασανιστές του λαού μας (...) Ν' ακούσω με τα ίδια τ' αυτιά μου το βογκητό των ανθρώπων μας»... Ηξερε πως βαδίζει πορεία προς το θάνατο. Τον αψήφησε. Στις 13 ταξίδευε από Λάρισα για Βόλο. Ηταν η μέρα που ο «Ρ» πήρε το τελευταίο του μήνυμα. Στον Πλατύκαμπο, σταματούν το τρένο συμμορίτες του Σούρλα, τον απάγουν, τον οδηγούν στο νεκροταφείο, τον βασανίζουν και τον αποτελειώνουν με πέντε σφαίρες.

                                                    (1)

11194Η τραγική μοίρα του αξέχαστου Νίκου Πλουμπίδη, ηγετικού στελέχους του ΚΚΕ και της Εθνικής Αντίστασης, ήρωα μάρτυρα του Κόμματος

και του λαϊκού μας κινήματος, συγκεντρώνει πάντα το ενδιαφέρον των κομμουνιστών, των αριστερών και της κοινής γνώμης,

ως παράδειγμα ενός κομμουνιστή που έδωσε και τη ζωή του ακόμα για τα ιδανικά και το κόμμα.

Τι κι αν πέρασαν 59 ολόκληρα χρόνια από τη στυγερή δολοφονία του στις 14.8.54, στο Δαφνί. (Οχι στο... "συνήθη τόπο". Γουδί, Καισαριανή.

Επρεπε να βρουν άγνωστο "Κρανίου Τόπο". Μακριά από τους συντρόφους του). Οπου τον οδήγησαν, εξαντλημένο από την αρρώστια του, την πολύχρονη βαθιά παρανομία,

και προπάντων του στιγματισμού του απ' την τότε κομματική ηγεσία, αλλά αλύγιστο, ηθικά και πολιτικά ακμαίο,, αισιόδοξο, μπροστά στο απόσπασμα.

Τον σκότωσαν, χωρίς να του λύσουν τις χειροπέδες, με μίσος και σαδισμό. Και τον παράχωσαν με δυο φτυαριές χώμα... Αναθέτοντας την "υψηλή αποστολή" της ταφής του στα σκυλιά και τ' αγρίμια!

27RRRRRΛΕΩΝΙΔΑΣ ΡΑΦΤΗΣ (1912-1946)

      ΣΕ ΜΙΑ ΡΕΜΑΤΙΑ της Σίφνου, το καλοκαίρι του 1937, δυο σύντροφοι — φίλοι και συντοπίτες— ετοιμάζονται να βάλουν μπουγάδα.

Ο ένας —με τα ματογιάλια, κανονικό ανάστημα και σώμα γεμάτο— μάζεψε αγκάθια και ξερά ξύλα από γύρα, άναψε φωτιά δίπλα στον όχτο,

έστησε δυο πέτρες απ’ τις πάντες, απίθωσε απάνω ένα τενεκέ για καζάνι.

 Ο άλλος σ’ αυτό το διάστημα στεκόταν με τα χέρια στη μέση και κοίταζε αδιάφορα τις πλαγιές, τις ράχες.

 Είναι ψηλός κι αδύνατος, πλατυπρόσωπος και μαυριδερός ―σταράτος.

H ΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΝΗΣΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΤΩΝ ΚΚ ΣΕ ΑΣΤΙΚΕΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ
της Αλέκας Παπαρήγα
ΚΟΜΕΠ, 2013 Τεύχος 2
 
Επιτρέψτε μου να εκθέσω καταρχήν την πείρα του ΚΚΕ από τη συμμετοχή του σε αστικές κυβερνήσεις, μια πείρα που είναι ακόμα πιο πλούσια όσον αφορά την Ευρώπη γενικότερα.
 
Δεν πρόκειται για πολύ ειδικές περιπτώσεις, αλλά για γεγονότα και αποτελέσματα που προσφέρουν γενικευμένα συμπεράσματα και επιβεβαιώνουν ένα ζήτημα: ότι την εποχή περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, το ΚΚ δεν έχει κανένα λόγο να αναλαμβάνει ευθύνες σε αστική κυβέρνηση ή γενικότερα σε μια κυβέρνηση αστικής διαχείρισης. Για όσο διάστημα η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της δεν έχουν την εξουσία στα χέρια τους, το ΚΚ πρέπει να είναι δύναμη αντιπολίτευσης και από αυτή τη θέση να πραγματοποιήσει τον πρωτοπόρο ρόλο του στο κίνημα, αξιοποιώντας βεβαίως όλες τις μορφές πάλης - και το αστικό κοινοβούλιο.