Διάβασα την ειδησούλα και δεν πίστευα στα μάτια μου. Την ξαναδιάβασα και ηρέμησα. Η παπαριά που με ανατρίχιασε είχε ειπωθεί από άτομο που φαίνεται πως ειδικεύεται στις παπαριές (*). Ο λόγος για την υφυπουργό υγείας Φωτεινή Σκοπούλη. Πώς είπατε; Ποιά είναι αυτή; Ελάτε καλέ! Αμέσως "ποιά είναι αυτή;" επειδή δεν την ξέρετε. Δηλαδή, στον προϊστάμενό της υπουργό (τον Λυκουρέντζο, ντε!) που τον ξέρετε, δεν κολλάει το "ποιός είναι αυτός;". Τέλος πάντων, ας γυρίσουμε στην κυρία υφυπουργό. Αυτή η μανταμίτσα, λοιπόν, επ' ευκαιρία της Γιορτής τής Γυναίκας, έκανε μια "ριζοσπαστική" δήλωση, την οποία παραθέτω αυτούσια (σ.σ.: η υπογράμμιση είναι δική μου):

Στέλεχος της ΔΗΜΑΡ ο κ. Ζάψας ...

Εξόρμηση με την ανακοίνωση του καλέσματος του ΠΑΜΕ, λίγες μέρες πριν την απεργία στις 20 Φλεβάρη, προκάλεσε τον παροξυσμό του διευθυντή του ΟΑΕΔ Μαθητείας στα Γιάννενα. Ο κ. Ζάψας, στέλεχος της ΔΗΜΑΡ, μάζεψε όλους τους σπουδαστές του ΟΑΕΔ και έβγαλε χολή για το ΠΑΜΕ, για τα σωματεία και τους σπουδαστές που οργανώνουν την πάλη τους.

Το διαλύσαμε νωρίς σήμερα. Οι συνάδελφοι τράβηξαν για κεντρικό μαγαζί με σαλάτα του σεφ, προτηγανισμένη πατάτα και σουβλάκι από το Μάκρο Κας εντ Κάρρυ. Εγώ την έκανα για συνοικιακό ταβερνείο, με δυο-τρία φιλαράκια από τα παλιά. Τσίκνα από την σχάρα, ροδίτης χύμα και τρία παλληκάρια με τα οργανάκια τους. Άφεριμ!

"Γύρισε κι άναψε το μαγκαλάκι, όπως μου τ' άναβες κάθε βραδάκι...

Εσείς! Οι μάνες, οι κόρες, οι αδελφές και οι αγαπημένες.

Εσείς! Οι γυναίκες τής εργατικής τάξης! Οι γυναίκες τής λαϊκής οικογένειας!

Εσείς! Της ζήσης η ίδια η ζωή!

 

Η 8η Μάρτη είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το εργατικό κίνημα, με τους αγώνες των εργατριών και την ιστορία τους. Στις 8 Μαρτίου 1857, οι εργαζόμενες στα ραφτάδικα της Νέας Υόρκης κατέβηκαν σε απεργία και πραγματοποίησαν μεγάλη διαδήλωση. Διεκδικούσαν ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς και μείωση των ωρών εργασίας. Οι γυναίκες εκείνη την εποχή δούλευαν στα εργοστάσια ακόμα και 16 ώρες τη μέρα, ενώ οι μισθοί τους ήταν σημαντικά μικρότεροι από τους μισθούς των ανδρών. Ετσι, στα αιτήματα των εργατριών της Νέας Υόρκης περιλαμβανόταν η μείωση των ωρών εργασίας στις 10 αλλά και η εξίσωση των μισθών ανδρών και γυναικών. Η απεργία και οι μεγάλες μαχητικές διαδηλώσεις αντιμετωπίστηκαν από τους καπιταλιστές και την κυβέρνηση με την αστυνομία και τα όπλα και τελικά βάφτηκαν στο αίμα των εργατριών.