« »

Η πρόσφυγας και μια τηλεπερσόνα!

Δημοσιεύθηκε : Σάββατο, 09 Νοέμβριος 2019

τηλεπερσόνα

«Είναι και θέμα Παιδείας. Αν με ρωτάς οι άνθρωποι που έρχονται ως μετανάστες είναι μαθημένοι ακόμα και να μην έχουν να φάνε να κάνουν 5-6 παιδιά.

Ο Έλληνας την περίοδο της κρίσης με το ζόρι έκανε ένα παιδί και αυτό για να πει έγινα γονιός (…)
Βλέπεις τους μετανάστες που είναι με την κοιλιά στο στόμα και μπαίνουνε στη βάρκα και δεν τους νοιάζει.
Ο Έλληνας αν δεν κάνει τον προγραμματισμό να σκεφτεί “θα έχω να σπουδάσω το παιδί μου, να το ταΐσω, να το ποτίσω;” δεν θα κάνει δεύτερο παιδί».
Τα παραπάνω (τα οποία μπορείτε να δείτε και σε βίντεο στη συνέχεια) είναι οι δημόσιες σκέψεις μιας τηλεπερσόνας, που καθημερινά «ψυχαγωγεί» και «ενημερώνει».
Δεν μας ενδιαφέρει εάν αυτό πιστεύει ή εάν δεν μπορεί να αντιληφθεί κάτι παραπάνω από αυτά που είπε.

Δεν θα μπούμε καν στον κόπο να εξηγήσουμε γιατί δεν είναι θέμα… παιδείας και… ελληνικότητας να μπαίνει μια γυναίκα «με την κοιλιά στο στόμα» σε μια βάρκα, που δεν ξέρει αν θα βουλιάξει λίγο αργότερα.

>Οι σκέψεις που είπε δημόσια, με τόση σιγουριά, η τηλεπερσόνα, είτε το καταλαβαίνει, είτε όχι, είναι ρατσιστικές. Και είναι και ηλίθιες. Δεν θα μπορούσαν, άλλωστε, να ήταν ρατσιστικές εάν δεν ήταν ηλίθιες.
                                                                                                                                                                                  

Warsan Shire ποίημα για τους πρόσφυγες

Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα του,

εκτός αν πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία

τρέχεις προς τα σύνορα μόνο όταν βλέπεις

ολόκληρη την πόλη να τρέχει κι εκείνη

οι γείτονές σου τρέχουν πιο γρήγορα από σένα

με την ανάσα ματωμένη στο λαιμό τους

το αγόρι που ήταν συμμαθητής σου

που σε φιλούσε μεθυστικά πίσω από το παλιό εργοστάσιο τσίγκου

κρατά ένα όπλο μεγαλύτερο από το σώμα του.

Αφήνεις την πατρίδα

μόνο όταν η πατρίδα δε σε αφήνει να μείνεις.

Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγά

φωτιά κάτω απ΄ τα πόδια σου

ζεστό αίμα στην κοιλιά σου

δεν είναι κάτι που φαντάστηκες ποτέ ότι θα έκανες

μέχρι που η λεπίδα χαράζει απειλές στο λαιμό σου

και ακόμα και τότε ψέλνεις τον εθνικό ύμνο

ανάμεσα στα δόντια σου

και σκίζεις το διαβατήριό σου σε τουαλέτες αεροδρομίων

κλαίγοντας καθώς κάθε μπουκιά χαρτιού

δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν πρόκειται να γυρίσεις.

Πρέπει να καταλάβεις

ότι κανένας δε βάζει τα παιδιά του σε μια βάρκα

εκτός αν το νερό είναι πιο ασφαλές από την ξηρά

κανένας δεν καίει τις παλάμες του

κάτω από τρένα, ανάμεσα από βαγόνια

κανένας δεν περνά μέρες και νύχτες στο στομάχι ενός φορτηγού

τρώγοντας εφημερίδες

εκτός αν τα χιλιόμετρα που ταξιδεύει

σημαίνουν κάτι παραπάνω από ένα ταξίδι.

κανένας δε σέρνεται

κάτω από φράχτες

κανένας δε θέλει να τον δέρνουν

να τον λυπούνται

κανένας δεν διαλέγει τα στρατόπεδα προσφύγων

ή τον πλήρη σωματικό έλεγχο σε σημεία

όπου το σώμα σου πονούσε

ή τη φυλακή,

επειδή η φυλακή είναι ασφαλέστερη

από μια πόλη που φλέγεται

και ένας δεσμοφύλακας το βράδυ

είναι προτιμότερα από ένα φορτηγό

γεμάτο άντρες που μοιάζουν με τον πατέρα σου

κανένας δε θα το μπορούσε

κανένας δε θα το άντεχε

κανένα δέρμα δε θα ήταν αρκετά σκληρό

για να ακούσει τα:

γυρίστε στην πατρίδα σας μαύροι

πρόσφυγες

βρωμομετανάστες

ζητιάνοι ασύλου

που ρουφάτε τη χώρα μας

αράπηδες με τα χέρια απλωμένα

μυρίζετε περίεργα

απολίτιστοι

κάνατε λίμπα τη χώρα σας και τώρα θέλετε

να κάνετε και τη δική μας

πώς δε δίνουμε σημασία

στα λόγια

στα άγρια βλέμματα

ίσως επειδή τα χτυπήματα είναι πιο απαλά

από το ξερίζωμα ενός χεριού ή ποδιού

ή τα λόγια είναι πιο τρυφερά

από δεκατέσσερις άντρες

ανάμεσα στα πόδια σου

ή οι προσβολές είναι πιο εύκολο

να καταπιείς

από τα χαλίκια

από τα κόκαλα

από το κομματιασμένο κορμάκι του παιδιού σου.

Θέλω να γυρίσω στην πατρίδα,

αλλά η πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία

πατρίδα είναι η κάνη ενός όπλου

και κανένας δε θα άφηνε την πατρίδα

εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγούσε μέχρι τις ακτές

εκτός αν η πατρίδα σού έλεγε να τρέξεις πιο γρήγορα

να αφήσεις πίσω τα ρούχα σου

να συρθείς στην έρημο

να κολυμπήσεις ωκεανούς

να πνιγείς

να σωθείς

να πεινάσεις

να εκλιπαρήσεις

να ξεχάσεις την υπερηφάνεια

η επιβίωσή σου είναι πιο σημαντική.

κανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα είναι

μια ιδρωμένη φωνή στο αυτί σου

που λέει

φύγε,

τρέξε μακριά μου τώρα

δεν ξέρω τι έχω γίνει

αλλά ξέρω ότι οπουδήποτε αλλού

θα είσαι πιο ασφαλής απ΄ ό,τι εδώ.